login

Buitenstaanders?

Kent u het verhaal van de man die een hotel wilde beginnen? Hij selecteerde personeel zonder dat hij functiebeschrijvingen had, maar wel een duidelijke visie. Tijdens een speeddate sprak hij met 800 mensen uit de directe omgeving van het hotel. Hij had voor zichzelf maar één vraag: mag ik iemand of niet? Zo stelde hij het team samen, op basis van zijn intuïtie. En het mooie is: zijn hotel staat in de top 5 van beste hotels van de wereld. Van de 60 mensen die hij heeft aangenomen, zijn er slechts 2 afgevallen.

Ik weet zeker dat de relatie tussen werkgever en werknemer één van de succesfactoren is in een bedrijf. En die relatie is simpel. Je hebt er mensen voor nodig met passie, met liefde voor hun vak, met vakmanschap. Mensen die elkaar mogen en graag samen werken aan één doel. 

Wat is er gebeurd met deze simpele verbinding? Tegenwoordig hebben we het over protocollen, over functiebeschrijvingen, over competenties.  Dat is ons houvast bij de selectie van personeel. Het lijkt in control, maar deze technocratische werkwijze doet de complexiteit in de werkrelatie tekort. De ziel, de passie, is hiermee uit het vakmanschap gesloopt. Door deze ontwikkeling hebben wij mensen gecreëerd die 'buiten' staan, die niet passen in de norm. Mensen met een beperking, mensen met een arbeidshandicap.

Iemand die de krullen bij elkaar veegt en trots is op zijn of haar bijdrage aan een goed functionerend bedrijf hebben wij tot een 'probleemgeval' gemaakt. Wat jammer dat het nodig is dat specialisten ‘jobcarving’ hebben moeten uitvinden.  Jobcarving is het creëren van een functie door (bij)taken uit verschillende andere functies samen te brengen tot één takenpakket dat past bij de mogelijkheden van iemand met een afstand tot de arbeidsmarkt. Het is een instrument dat uitsluiting en etikettering benadrukt. We creëren probleemgevallen waar we vervolgens subsidie voor aanvragen.   Ik denk dat de hoteleigenaar uit het voorbeeld het met me eens is: dit is de omgekeerde wereld. Laten we de boel omdraaien en buiten protocollen, functiebeschrijvingen en competenties gaan denken. Laten we onze intuïtie gebruiken en focussen op waar het uiteindelijk om gaat: een goede relatie en goed contact tussen mensen. Mensen die hun verantwoordelijkheid nemen voor hun bijdrage.

Alles in het menselijk leven gaat over relaties. Ik sprak laatst met een psychiater van de GGZ. Hij vertelde dat hij de protocollen van de verzekeraar moest volgen bij het stellen van een diagnose. Zijn frustratie: twaalf jaar studie en veel bagage om de verbinding met de hulpvrager aan te gaan, was teruggebracht tot simpele procedures: in drie kwartier moest hij uitkomen bij een van de door de verzekeraar toegestane medicijnen. Maar als je ziek bent, bepaalt niet het medicijn, maar de relatie met de dokter je gevoel van welbevinden.

Waarom niet meer investeren in de relatie tussen werkgever en werknemer? Laten we de kwaliteit van die relatie centraal stellen en niet de protocollen die op papier staan. Dan hoeven mensen die ‘afwijken’ van het ideaalplaatje niet meer  te bewijzen waarin ze afwijken. Ze kunnen laten zien wie ze zijn, wat ze kunnen, waar hun individuele passie en vakmanschap zit. En vervolgens gaat het nog maar om twee vragen: wat is ieders toegevoegde waarde? En wat kunnen we met elkaar bereiken?

Saskia Görtz